Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Άλκη Ζέη

Είμαι στη δυσάρεστη θέση, να σας πω ότι όσον αφορά αυτή την  κριτική η αντικειμενικότητα πάει περίπατο...

Με αφορμή την επανέκδοσή του από τον εκδοτικό οίκο Μεταίχμιο, είπα να αναφερθώ στο πιο πολυδιαβασμένο μου βιβλίο, πάνω από είκοσι φορές το έχω διαβάσει και κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούριο.

Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω ότι στα αλήθεια είναι μια  περίεργη η επιλογή αυτή, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί νομίζω ότι οι περισσότεροι μάλλον θα το έχετε διαβάσει και όσοι δεν το έχετε διαβάσει ίσως να “χάσατε το τρένο”, ώστε να σας αγγίξει. Σε μια εποχή όπου η πολιτική, έχει χάσει κάθε νόημα, άντε εσύ να ταυτιστείς με ένα μυθιστόρημα γεμάτο πολιτικές αναφορές.

Ένα βιβλίο για την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την Αριστερά, την εξορία, για ιδανικά που κάπου χάθηκαν, για ζωές που σίγουρα χάθηκαν και πολύ φοβάμαι άδικα. Μια ιστορία που λέγεται μέσα σε ένα βαγόνι τρένου, με δεκάδες flash-backs. Ένα ταξίδι στην ιστορία της Ελλάδας και ενώ θα ευνοούσε το λυρισμό της πρότασης να γράψω για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, νομίζω ειλικρινά ότι σε αυτήν την περίπτωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι ούτε οι μεν θυμούνται ούτε οι δε μαθαίνουν.

Παρ' όλα αυτά, αν αυτό το βιβλίο καταφέρνει να είναι επίκαιρο, είναι γιατί μιλάει για πράγματα πολύ δικά μας, πολύ οικεία. Μπορεί οι αγώνες να μη δίνονται στο βουνό, αλλά μάχες ακόμα δίνονται απλώς για άλλα όνειρα, για άλλα ιδανικά.

Είμαι ευγνώμων που το έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο. Με βοήθησε να καταλάβω τον παππού μου που δε γνώρισα, τη γιαγιά μου που δεν διάλεξε τη ζωή που τελικά έζησε και τελικά με έκανε να καταλάβω, ότι δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα και είναι καλό να ξέρεις πότε να εγκαταλείπεις τη μάχη και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη από όλες.   

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011, σελίδες 399, ISBN: 960-501-224-3

Σπανιόλικα παπούτσια και άλλες ιστορίες, Άλκη Ζέη

Ξέρετε κάτι;  Είναι με κάτι συγγραφείς που δεν μπορώ να είμαι αποστασιοποιημένη, δε γίνεται, και μη με ρωτήσετε γιατί, μιας και  αντικειμενική δεν είμαι ούτως ή άλλως. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η Άλκη Ζέη, που μου αρέσει πολύ, μα πάρα πολύ. Δεν ξέρω, αν μου αρέσει γιατί πολύ απλά χάρη σε αυτή αγάπησα το να διαβάζω, μιας και τα πρώτα βιβλία που έπεσαν στα χέρια μου ήταν όλα δικά της, ή γιατί το ότι το πιο πολυδιαβασμένο μου βιβλίο είναι γραμμένο από εκείνη, ένα ξέρω μόνο και αυτό είναι  ότι μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, έχει κάτι το οικείο και αν υποθέσουμε ότι σε κάθε παιδί αναλογεί μια γιαγιά να του λέει ιστορίες, ε, για μένα αυτή ήταν η Άλκη Ζέη.

Σε αυτό το βιβλίο θα βρείτε δώδεκα ιστορίες με αυτοβιογραφικά στοιχεία δοσμένες με έναν υπέροχο τρόπο. Η Άλκη Ζέη διηγείται ιστορίες από όλες τις φάσεις της ζωής της, με αποτέλεσμα να νιώσετε ότι διαβάζετε από το ημερολόγιο ενός μικρού κοριτσιού στα κρυφά μέχρι τις καταγεγγραμμένες αναμνήσεις μιας γιαγιάς, και κάπου στη μέση τις βιωματικές αφηγήσεις μιας γυναίκας που διαδραματίζονται στην εποχή του πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου, αλλά και της Αθήνας του σήμερα. Μέσα στις σελίδες του εμφανίζονται καλλιτέχνες όπως η Διδώ Σωτηρίου, ο Κάρολος Κουν, ο Νίκος Καββαδίας, ο Γιάννης Τσαρούχης και πολλοί άλλοι. 

• Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 128, ISBN: 978-960-03-5132-3
•