Χτυποκάρδια στο κρανίο, Έλενα Ακρίτα

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποια μυστήρια που ποτέ δε θα καταλάβω όσον άφορα το ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ένα από αυτά είναι πώς ένας λαός με τόσο χιούμορ και εξυπνάδα δεν παράγει ούτε συγγραφείς, αλλά ούτε και αναγνώστες που να τους γοητεύει αυτό το είδος «λογοτεχνίας», που σύγχρονα θα το ονομάζαμε blogging και παλιότερα χρονογράφημα. 

Ενώ στο εξωτερικό ποικίλουν και γίνονται ακόμα και best-sellers, στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα. Πραγματικά απορώ γιατί στο παρελθόν συγγραφείς όπως ο Ψαθάς και ο Τσιφόρος κατά μία ευρεία έννοια κινούνταν σε αυτό το στιλ γραφής προσφέροντας άφθονο γέλιο με την ειρωνεία και τον σαρκασμό τους. Δυστυχώς όμως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ένας αντάξιος διάδοχός τους.   

Προσωπικά το λατρεύω και χαίρομαι πάρα πολύ που η Έλενα Ακρίτα το εκπροσωπεύει με αυτό της το βιβλίο. Μοντέρνο γράψιμο, σχολιασμός της επικαιρότητας και οι σκέψεις της μέσης Ελληνίδας μάνας. Γέλασα, το ευχαριστήθηκα και το διάβασα σε ένα απόγευμα. Το βρήκα άκρως αντιπροσωπευτικό της σημερινής πραγματικότητας. 

Αν και θα μπορούσε να είχε γίνει ακόμα καλύτερη επιλογή κειμένων, ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη σε κάποια σημεία, ωστόσο θα το υπερασπιστώ ως βιβλίο, μιας και είναι από τα ελάχιστα του είδους του.  

1972 Το τελευταίο καλοκαίρι, Μουρατίδης Νίκος

Όταν δούλευα στη γκαλερί, είχαμε έναν πελάτη – συλλέκτη έργων τέχνης που πάντοτε επισκεπτόταν την εκάστοτε έκθεση μερικές ώρες πριν από τα επίσημα εγκαίνια της. Γνώριζα με μαθηματική ακρίβεια ότι αν τον ενδιέφερε η έκθεση που φιλοξενούσε η γκαλερί, θα εμφανιζόταν το πρωί με το που ανοίγαμε και θα καθόταν με την ησυχία του να δει όλα τα έργα και ίσως να αγοράσει κάποιο. Ένα πρωί, λοιπόν, ανήμερα των εγκαινίων ο καλλιτέχνης που πραγματοποιούσε την έκθεση ζωγραφικής είχε έρθει από νωρίς για κάτι τελευταίες λεπτομέρειες και ταυτόχρονα ήταν στην γκαλερί και ο συλλέκτης, όπου μας έλεγε ποιο θέλει να αγοράσει. Θεώρησα τότε σωστό να κάνω τις συστάσεις και καθώς πάω να τους συστήσω, ο πελάτης με σταματά και μου λέει διακριτικά ότι θα προτιμούσε να μην συστηθούνε, αν δε με πειράζει. Σαστισμένη, αλλά χωρίς πολλές επιλογές συμφώνησα. Εκείνος βλέποντας την αμηχανία μου και θέλοντας να με καθησυχάσει, μου εξηγεί ότι είναι πάγια πολιτική του να μην γνωρίζει τους καλλιτέχνες σε προσωπικό επίπεδο, γιατί μπορεί να απογοητευτεί και ότι προτιμά να τους «γνωρίζει» μέσα από τα έργα τους.  Μου πήρε πολύ καιρό να το καταλάβω, αλλά τώρα μπορώ να πω με πλήρη σιγουριά ότι έχει απόλυτο δίκιο.

 Τώρα, προς τι αυτή η εισαγωγή; Γιατί το βιβλίο αυτό το έχει γράψει ο Νίκος Μουρατίδης, ναι ναι, αυτός που νομίζετε ο κριτής του X Factor και ένα σωρό άλλων προγραμμάτων που ποτέ δε θα καταλάβω γιατί τα έκανε… Είναι μία από τις κλασικές περιπτώσεις που δεν πρέπει να γνωρίζεις τον καλλιτέχνη, γιατί αν δεν είχα διαβάσει και στο παρελθόν βιβλία του ή δεν ήξερα ότι έχει γράψει μερικές από τις πιο αγαπημένες μου ελληνικές σειρές και τον ήξερα μόνο από αυτά τα shows  δεν θα είχα αγοράσει ποτέ αυτό το βιβλίο.

Το «1972, το τελευταίο καλοκαίρι» είναι ο ορισμός του βιβλίου της παραλίας. Εύκολο, γρήγορο, με χιούμορ, ελαφρύ για να μην βαραίνει κι άλλο την τσάντα της θάλασσας, με καλή γλώσσα και μια συμπαθητική ιστορία. Υπάρχουν όλα τα κατάλληλα συστατικά για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο: ένας μεγάλος έρωτας, μια παρεξήγηση, ένα νησί και νιάτα. Στα αρνητικά θα έλεγα ότι το τέλος γίνεται από νωρίς προβλέψιμο και διακρίνεται και μια μικρή επανάληψη από το «Αθήνα- Θεσσαλονίκη».

Ωστόσο συμφωνώ απόλυτα με το οπισθόφυλλο  του βιβλίου: «Συχνά μνημονεύεται η φράση του Νίτσε «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Εδώ όμως ισχύει το «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μπορεί και να μας κάνει να σπάσουμε».

Αθήνα: Εκδόσεις Τετράγωνο , 2011, σελίδες 224, ISBN: 978-960-9505-16-1

Η Πρώτη Λέξη, Βασίλης Αλεξάκης

Χτυπάει το τηλέφωνο και η γυναίκα σας μόλις σας ενημέρωσε ότι την έπιασε τρέλα και άλλαξε τελείως τα μαλλιά της, χρώμα, κόψιμο, χτένισμα, τα πάντα... Μη μου πείτε ότι δεν αγχώνεστε; Όχι για το πως θα φαίνεται, αλλά τι πρέπει να πείτε και να κάνετε, αν δε σας αρέσει καθόλου αυτή η αλλαγή. Είναι αυτή η στιγμή που μετανιώνετε που δεν είχατε μαθήματα υποκριτικής και διπλωματίας στο σχολείο. Γιατί κακά τα ψέματα σε κανέναν μας δεν μας αρέσει να είμαστε αυτός που θα πει: "Μμ, δε μου αρέσουν καθόλου!"

Ε, εμένα αυτό το άγχος με πιάνει κάθε φορά που διαλέγω ένα βιβλίο, γιατί ειλικρινά δε θέλω να γράφω άσχημα πράγματα για τον κόπο και την έμπνευση του άλλου. Οπότε όταν η αλλαγή στη γυναίκα σας είναι τέλεια και η ανακούφιση μεγάλη, μιας και χαρούμενος της λέτε: "Αγάπη μου, είσαι κούκλα", εγώ αντίστοιχα πιάνω τον υπολογιστή και σας γράφω τρέξτε και αγοράστε το "Η πρώτη λέξη" του Βασίλη Αλεξάκη και η χαρά μου είναι απεριόριστη.

Πρέπει να ομολογήσω ότι τον παρακολουθώ πιστά αυτόν το συγγραφέα και μπορώ να πω ότι δεν με έχει απογοητεύσει, αλλά το τελευταίο του μυθιστόρημα με καθήλωσε. Καλό στόρυ, ενδιαφέρουσα πλοκή, ισχυροί χαρακτήρες και τόσες μα τόσες ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, καλή αρχή μιας και ο συγγραφέας αξιοποιεί με ενδιαφέρον τρόπο την πόλη στο μυθιστόρημά του, με ήρωες δύο αδέρφια προς τη δύση της ζωής τους.

Ο Μιλτιάδης είναι καθηγητής συγκριτικής φιλολογίας που διαπρέπει στο Παρίσι, ενώ η αδερφή του ζει στην Αθήνα φτιάχνοντας καλλιτεχνικές κατασκευές.   Δύο τελείως διαφορετικές πορείες ζωής που όμως έχουν κοινή αφετηρία και ένα κοινό αίνιγμα να λύσουν: ποια ήταν η πρώτη λέξη που ξεστόμισε ποτέ ο άνθρωπος. Εμείς τους παρακολουθούμε σε αυτή την αναζήτηση, μια δύσκολη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Αθήνα: Εκδόσεις Εξάντας, 2011, σελίδες 423, ISBN: 978-960-25-6696-1

Κυριακή, Αλέξης Σταμάτης

Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε τις συνήθειές μας, τις μικρές τελετουργίες. Παίζει η αγαπημένη σου ομάδα στο Champions League;

Εννοείται πως θες το έτερο σου ήμισυ σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την τηλεόραση, τους κολλητούς σου δίπλα, πίτσες ή σουβλάκια και μπίρες, μπίρες, μπίρες. Ήρθε η 20 του μηνός; Σαφώς και θες να ξεχυθείς στο περίπτερο και να αγοράσεις το νέο Elle, Vogue και ό,τι άλλο θα σε ενημερώσει για τα νέα trend, να πας για καφέ με τις κολλητές σου και να ξοδέψεις, θεωρητικά πάντα, μια αμύθητη περιουσία σε τσάντες και παπούτσια.

Όταν λοιπόν είδα ότι ο Καστανιώτης εκδίδει το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη ήταν ευκαιρία για τη δική μου τελετουργία. Κάθε φορά που ένας αγαπημένος μου συγγραφέας βγάζει νέο βιβλίο, πάω με ασύλληπτη χαρά στο βιβλιοπωλείο. Προμηθεύομαι το βιβλίο μου και πάω και στρογγυλοκάθομαι στην αγαπημένη μου καφετέρια. Βγάζω το βιβλίο από τη σακούλα και κοιταζόμαστε, αξιολογώ το εξώφυλλο, ζυγίζω το βάρος, εν ολίγοις γνωριζόμαστε. Και η ανάγνωση ξεκινά…

Και σας ρωτώ τώρα. Τι κάνετε όταν όχι μόνο δεν παίζει καλή μπάλα η ομάδα, αλλά ο καλύτερος παίχτης της χάνει γκολ σε κενή εστία; Και αντίστοιχα, ενώ έχετε ξοδέψει 20 ευρώ για όλα αυτά τα περιοδικά, συνειδητοποιείτε ότι είναι γεμάτα διαφημίσεις, glam events με τι φόρεσαν ένα σωρό δήθεν celebrities και ούτε ένα αξιόλογο άρθρο για το ποιες είναι οι προτάσεις για τη νέα σεζόν; Στην καλύτερη νιώθετε απογοήτευση. Έτσι και εγώ. Απογοητεύτηκα και ενώ είχα πει ότι θα γράφω μόνο για τα βιβλία που μου αρέσουν, δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Μιας και πραγματικά μου αρέσει πολύ αυτός ο συγγραφέας.

Το «Κυριακή» είναι να μυθιστόρημα που διαδραματίζεται την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009, την ημέρα των τελευταίων εθνικών εκλογών. Ένας πενηντάρης δημοσιογράφος γνωρίζει έναν εικοσάχρονο πιτσιρικά, όπου αποφασίζει να ξεμπλέξουν μαζί το κουβάρι μιας περίεργης ιστορίας, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να περάσουν όλη τη μέρα μαζί και εμείς να παρακολουθούμε αυτή την περίεργη διαδρομή, κατά την οποία ψυχογραφούνται οι δύο ήρωες στο παρόν και το παρελθόν.

Δεν ξέρω αν γίνομαι αυστηρή ή άδικη, όταν ισχυρίζομαι ότι κάθε φορά που ένας συγγραφέας προσπαθεί να γράψει για το πώς μιλάει ή σκέφτεται η νεολαία σήμερα, αποτυγχάνει. Είναι νομίζω η μοναδική φορά που μου πήρε πάνω από βδομάδα για να τελειώσω βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη. Η πλοκή ήταν αδύναμη, η εξέλιξη σε αρκετές περιπτώσεις προβλέψιμη και ήταν τόση η απογοήτευση μου.

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί ότι είναι πιθανό να είμαι πιο αυστηρή απ’ ότι σε άλλες περιπτώσεις, μιας και έχω πάντα παραπάνω απαιτήσεις από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Αλλά έτσι δε γίνεται πάντα; 

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011, σελίδες 336, ISBN: 978-960-03-5253-5

Η εκδίκηση του Πυθαγόρα, Αρτούρο Σανγκάλλι

Ίσως να έχετε κουραστεί με την πληθώρα των βιβλίων που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια και έχουν να κάνουν με θεωρίες συνομωσίας , νέες τεχνολογίες, μυστήρια φυσικής και μαθηματικών, και μάλλον έχετε δίκιο, γιατί πολλά από αυτά στα αλήθεια δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Όπως και να χει όμως η λεγόμενη σχολή του Dan Brown  καλά κρατεί  και έτσι υπάρχουν πολλά βιβλία που ακολουθούν την ίδια μανιέρα. Προσωπικά ούτε τα λατρεύω ούτε τα μισώ, θεωρώ ότι κάποια καταφέρνουν πολύ πετυχημένα να διατηρήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο, με αποτέλεσμα να είναι εύκολα στην ανάγνωση και σε πολλές περιπτώσεις να τα χαρακτηρίσω και ευχάριστα.

Αν, λοιπόν,  ευχαριστηθήκατε τον «Κώδικας Ντα Βίντσι», τότε  πιθανότατα θα σας αρέσει και αυτό εδώ το βιβλίο. Σας προειδοποιώ ότι έχει αρκετές αναφορές στα μαθηματικά και αυτό μπορεί ενδεχομένως είτε να σας κουράσει, είτε να σας παιδέψει.  Πέρα, όμως, από τις μαθηματικές αναφορές και τα «ανώτερα μαθηματικά», αυτό το βιβλίο θα σας μυήσει στην κοσμοθεωρία του Πυθαγόρα και αυτό ειλικρινά είναι μαγικό.  Θα ανακαλύψετε πόσα λίγα ξέρετε για αυτό το φιλόσοφο, μιας και ο συγγραφέας έχει πραγματοποιήσει μια πολύ καλή έρευνα για το έργο και τη ζωή του. Πώς θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι  ο Πυθαγόρας πίστευε στη μετενσάρκωση και στα ζώδια, όχι ακριβώς όπως εμείς, αλλά πίστευε;  Ειλικρινά, είναι κρίμα που τον μνημονεύουμε μόνο όταν πρέπει να υπολογίσουμε την υποτείνουσα ενός ορθογωνίου τριγώνου.

Κάθε βιβλίο που μας οδηγεί  σε νέα μονοπάτια, που διευρύνει τους ορίζοντες μας και μας ωθεί στο να πάμε σε εκείνους τους τομείς των βιβλιοπωλείων που μέχρι πρότινος τούς προσπερνούσαμε στα γρήγορα, έχει ιδιαίτερη αξία και για μένα αυτό ήταν ένα τέτοιο βιβλίο.  

Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2011, σελίδες 304, ISBN: 978-960-16-3576-7

ΜΑΣΚΕΣ, Λεονάρδο Παδούρα

Καλοκαίρι του 1989, Κούβα και η ζέστη καθηλώνει τα πάντα. Ο υπολοχαγός του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Μάριο Κόντε, ενώ βρίσκεται στο στόχαστρο του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων, αναλαμβάνει μια περίεργη και ιδιαίτερη υπόθεση. Ένας νεαρός τραβεστί βρίσκεται δολοφονημένος κοντά στο ποτάμι. Ο πρωταγωνιστής καλείται να διαλευκάνει την υπόθεση με πολύ λεπτούς και διακριτικούς χειρισμούς, όταν διαπιστώνει ότι ο νεκρός είναι ο γιος ενός ευυπόληπτου διπλωμάτη. 

Ο Φιντέλ Κάστρο πρόσφατα παραδέχτηκε ότι για αρκετά χρόνια το κουβανικό κράτος ήταν πολύ σκληρό απέναντι στους ομοφυλόφιλους, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να στιγματιστούν, να διωχθούν ακόμα και να φυλακιστούν. Αυτή η δήλωση μου γέννησε δύο συναισθήματα, πρώτον ότι έστω και αργά - ακόμα και αν δεν αλλάζει κάτι - είναι ηθικά σωστό να παραδέχεται κανείς τα σφάλματά του και δεύτερον πόσο δύσκολο είναι να διαφέρεις και τι αγώνα πρέπει να κάνεις για να γίνει αποδεκτή η διαφορετικότητά σου. 

Μέσα από μια αστυνομική ιστορία, ο συγγραφέας καταφέρνει όχι μόνο να αποτυπώσει την κουβανική κοινωνία, αλλά και να μας περιπλανήσει στην ομοφυλοφιλική κοινότητα της χώρας του. Ο τίτλος του βιβλίου δεν είναι καθόλου τυχαίος. Όλοι φοράμε «μάσκες» προσπαθώντας να κρύψουμε ό,τι δεν μας αρέσει και το ερώτημα είναι τι κάνουμε όταν αυτές πέσουν.

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 256, ISBN: 978-960-03-5159-0

Ληξιπρόθεσμα Δάνεια, Πέτρος Μάρκαρης

Πρέπει να ομολογήσω ότι, γενικά, μου αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα μιας και αυτός ο αγώνας ταχύτητας του να προλάβεις να καταλάβεις ποιος είναι ο δράστης πριν το αποκαλύψει ο συγγραφέας μού φαίνεται άκρως συναρπαστικός.

Σε αυτό το βιβλίο, ο αστυνόμος Χαρίτος, τον οποίο είχαμε συναντήσει και στο "Παλιά, πολύ παλιά", καλείται να ξεδιαλύνει μια σειρά από φόνους στην Αθήνα του σήμερα. Ο δολοφόνος επιλέγει πολύ προσεχτικά τα θύματά του, τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με το τραπεζικό σύστημα, με δάνεια και οφειλές, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα αίσθημα συμπάθειας προς το πρόσωπό του. Παράλληλα, η πρωτεύουσα κατακλύζεται από αφίσες και αυτοκόλλητα που προτρέπουν τον κόσμο να μην πληρώνει τις δόσεις των καρτών και των καταναλωτικών δανείων στις τράπεζες.

Ωστόσο, με την Ελλάδα στο επίκεντρο της επικαιρότητας το έργο της αστυνομίας αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα και ο Χαρίτος πρέπει να δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά.

Αθήνα: Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2010, σελίδες 428, ISBN: 978-960-336-5778

 

Σπανιόλικα παπούτσια και άλλες ιστορίες, Άλκη Ζέη

Ξέρετε κάτι;  Είναι με κάτι συγγραφείς που δεν μπορώ να είμαι αποστασιοποιημένη, δε γίνεται, και μη με ρωτήσετε γιατί, μιας και  αντικειμενική δεν είμαι ούτως ή άλλως. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η Άλκη Ζέη, που μου αρέσει πολύ, μα πάρα πολύ. Δεν ξέρω, αν μου αρέσει γιατί πολύ απλά χάρη σε αυτή αγάπησα το να διαβάζω, μιας και τα πρώτα βιβλία που έπεσαν στα χέρια μου ήταν όλα δικά της, ή γιατί το ότι το πιο πολυδιαβασμένο μου βιβλίο είναι γραμμένο από εκείνη, ένα ξέρω μόνο και αυτό είναι  ότι μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, έχει κάτι το οικείο και αν υποθέσουμε ότι σε κάθε παιδί αναλογεί μια γιαγιά να του λέει ιστορίες, ε, για μένα αυτή ήταν η Άλκη Ζέη.

Σε αυτό το βιβλίο θα βρείτε δώδεκα ιστορίες με αυτοβιογραφικά στοιχεία δοσμένες με έναν υπέροχο τρόπο. Η Άλκη Ζέη διηγείται ιστορίες από όλες τις φάσεις της ζωής της, με αποτέλεσμα να νιώσετε ότι διαβάζετε από το ημερολόγιο ενός μικρού κοριτσιού στα κρυφά μέχρι τις καταγεγγραμμένες αναμνήσεις μιας γιαγιάς, και κάπου στη μέση τις βιωματικές αφηγήσεις μιας γυναίκας που διαδραματίζονται στην εποχή του πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου, αλλά και της Αθήνας του σήμερα. Μέσα στις σελίδες του εμφανίζονται καλλιτέχνες όπως η Διδώ Σωτηρίου, ο Κάρολος Κουν, ο Νίκος Καββαδίας, ο Γιάννης Τσαρούχης και πολλοί άλλοι. 

• Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 128, ISBN: 978-960-03-5132-3
• 
  

Το χαστούκι, Χρήστος Τσιόλκας

Σάββατο μεσημέρι μαζεύεται μια παρέα φίλων, γύρω στα σαράντα, με τα παιδιά τους  για το κλασικό μπάρμπεκιου, και όλα μοιάζουν ειδυλιακά μέχρι τη στιγμή που ένας μπαμπάς χαστουκίζει ένα ξένο παιδί.  Ο συγγραφέας επικεντρώνεται σε οχτώ πρόσωπα μέσα από τα οποία μάς μεταφέρει τον αντίκτυπο του χαστουκιού και την αναγκαιότητά  τους να πάρουνε θέση απέναντι σε αυτή την πράξη.

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό κείμενο, που αποτυπώνει με έντονο ρεαλισμό τις ανθρώπινες σχέσεις του σήμερα και την ανάγκη του κάθε ατόμου να βρει την ισορροπία ανάμεσα στους ρόλους που επιβάλεται να φέρει εις πέρας. Ξέρετε, το γνωστό προφίλ που πια δεν έχει φύλο: ευκατάστατος/η και επιτυγχημένος/η επιχειρηματίας, καλός γονιός, σωστός νοικοκύρης και οικογενειάρχης, η ψυχή της παρέας και  φοβερός εραστής. Αυτό το προσπαθώ να είμαι τέλειος σε όλα, αλλά τελικά όλα γίνονται μισά. 

Μου άρεσε που διάβασα για την αυστραλιανή κοινωνία και  για τη δυσκολία της πολυπολιτισμικότητάς της μέσα από τη ματιά ενός Ελληνοαυστραλού, που δε στέκεται μόνο στους Έλληνες μετανάστες. Ωστόσο, ο έντονος κυνισμός του συγγραφέα με έκανε να αναρωτηθώ αν το να διατηρούμε εξωσυζυγικές σχέσεις, να καταφεύγουμε στο αλκοόλ  με την πρώτη ευκαιρία και να νιώθουμε τύψεις κάθε φορά που κάνουμε την αυτοκριτική μας είναι μονόδρομος.   

Αθήνα: Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2010, σελίδες 656, ΙSΒΝ: 978-960-410-623-3

Η συμφωνία των ονείρων, Νίκος Θέμελης

Αναρωτιέμαι, υπάρχει άραγε έστω μία ελληνική οικογένεια που δεν έχει μία δεσποτική γιαγιά; Ξέρετε, αυτό το είδος της γιαγιάς που καθορίζει τις ζωές όλων των υπολοίπων, που ο λόγος της είναι διαταγή και που παρ' όλο οι προθέσεις της είναι για το καλό της οικογένειάς της, κάποιος σίγουρα κάποια στιγμή έχει δεινοπαθήσει εξαιτίας της. Φανταστείτε, λοιπόν, μια τέτοια γιαγιά, όπου εκτός των άλλων, είναι ένας ζωντανός ονειροκρίτης και όλες οι αποφάσεις και ενέργειές της εξαρτώνται από τα όνειρά της. Στις εκδοχές τεσσάρων ονείρων της διαβάζουμε την ιστορία μιας ολόκληρης οικογένειας στην Μεταπολεμική Ελλάδα.

Στο βιβλίο περιγράφεται όλη η ελληνική κοινωνία της επαρχιακή πόλης, η καθημερινότητά της, οι συνήθειές της και οι προκαταλήψεις της. Οι αριστεροί, οι δεξιοί και η νέα γενιά που έπεται και έχει ανάγκη για ένα καλύτερο μέλλον. Καλογραμμένο, πλούσιο σε τοπικούς ιδιωματισμούς, αλλά με μια όχι τόσο δεμένη πλοκή που ίσως να σας απογοητεύσει για ένα βιβλίο του Νίκου Θέμελη, μιας και ο αναγνώστης, καλώς ή κακώς, έχει απαιτήσεις από έναν τόσο καλό συγγραφέα. 

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2010, σελίδες 312, ISBN: 960-501-060-7      

      

Τα σακιά, Ιωάννα Καρυστιάνη

Προχθές ήμουν στο ταμείο στο σούπερ μάρκετ και ενώ έβαζα τα πράγματά μου στο καρότσι μου, η ταμίας ρωτάει την επόμενη στη σειρά τι κάνει και πώς τα περνάει, για να πάρει ως απάντηση ότι τρέχει κάθε μέρα στο νοσοκομείο, η κατάσταση του άντρα της χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, τα έξοδα τρέχουν, εν ολίγοις ένα σωρό δυσάρεστα νέα. Ακούγοντας όλα αυτά ξαφνικά μου φάνηκα μια χαρά. Έτσι θυμήθηκα το τελευταίο βιβλίο της Καρυστιάνη, συνειδητοποιώντας ότι τελικά όλοι μας έχουμε τα "σακιά" μας τα οποία για τον καθένα μας φαίνονται ασήκωτα, μέχρι να τα συγκρίνουμε με των αλλωνών.

Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το βιβλίο της Καρυστιάνη μου φάνηκε δύσκολο, λιγάκι μαύρο και ψυχοπλακωτικό, κρύβει όμως πολλές αλήθειες. Η ιστορία μιας οικογένειας, μία μητέρα που κάνει τα πάντα για το παιδί της, ένας πατέρας που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, η μεταξύ τους σχέση που έχει χαθεί και ένας γιος που κάπου στη διαδρομή πήρε λάθος μονοπάτι. "Τα σακιά" είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, γρήγορο και ευανάγνωστο, στο οποίο η συγγραφέας του παραθέτει ένα ψυχογράφημα, καταφέρνοντας να κρατήσει αποστάσεις από το δύσκολο θέμα που πραγματεύεται, δείχνοντάς μας ότι το "κακό" δε συμβαίνει μόνο στο γείτονα και ότι η "νέμεσις" είναι πολύ υποκειμενικό θέμα.  

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 368, ISBN: 978-960-03-5129-3

• 
  

Κάτι θα γίνει, θα δεις, Χρήστος Οικονόμου

Δεν έχω φάει ποτέ μπουνιά στο στομάχι και εύχομαι να μην είστε πολλοί εκεί έξω που τους έχει συμβεί κάτι τέτοιο, οπότε πρακτικά δεν ξέρω πώς νιώθεις. Θεωρητικά, υποθέτω, ότι σου κόβεται η ανάσα, το στομάχι συρρικνώνεται και πονάει, νιώθεις μια δυσφορία στην αναπνοή και πολλά άλλα τέτοια παρόμοια. Μπορεί να μην είναι και έτσι, θα πρέπει να ρωτήσω κανα άντρα φίλο μου για περισσότερες λεπτομέρεις, όπως και να 'χει όμως εγώ όλα τα παραπάνω τα ένιωσα όταν διάβασα αυτό το βιβλίο. Η εύλογη ερώτηση είναι γιατί το προτείνω και γιατί μπορεί να θέλει κάποιος να διαβάσει κάτι που θα του προκαλέσει όλα αυτά; Γιατί είναι πολύ καλό και είναι κρίμα να μην το διαβάσεις επειδή είναι ζόρικο.

"Δεκάξι ιστορίες από τα Καμίνια, τη Νίκαια, τη Δραπετσώνα. Ιστορίες για τράπεζες που παίρνουν σπίτια, για σπίτια που παίρνουν φωτιά, για όνειρα που γίνονται στάχτη." Περιοχές που μερικές φορές ξεχνάμε ότι υπάρχουν, άνθρωποι που ζούνε μόλις 15 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της πόλης. Νομίζουμε ότι η δυστυχία, ο αγώνας για την επιβίωση είναι μόνο για τους μετανάστες, για τις χώρες κάπου μακριά στην Αφρική και όμως όχι. Η μόνη διαφορά είναι η ελπίδα, πιο ορατή, του "κάτι θα γίνει, θα δεις".

Αθήνα: Εκδόσεις Πόλις, 2010, σελίδες 255, ISBN: 978-960-435-267-8

Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη, Τζοβάνι Γκουαρέσκι

Ας το παραδεχτούμε,  οι βιβλιοθήκες μας είναι γεμάτες με ήδη διαβασμένα βιβλία, τα οποία σπάνια ξαναδιαβάζουμε και τα οποία κρατάμε γιατί δεν είναι εύκολο να τα αποχωριστούμε. Εξαιρώντας, λοιπόν, τους κλασικούς που επουδενί δε χαρίζεις και δε μεταπουλάς με την ελπίδα ότι κάποτε θα τους ξαναδιαβάσεις, θα τους χρειαστείς και θα ανατρέξεις σε αυτούς∙ τα περισσότερα βιβλία μένουν εκεί και σκονίζονται. Εκτός, εκτός από εκείνο το μοναδικό, ιερό ράφι στο οποίο μπαίνουν τα βιβλία που κατάφεραν να κάνουν το ακατόρθωτο: να τα διαβάσουμε πάνω από μία φορά.  Ένα τέτοιο βιβλίο είναι το «Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη». Όταν πάνε όλα ανάποδα και χρειάζομαι να γελάσω μέχρι δακρύων πάντα ανατρέχω στην Κλοτίλδη και δε με απογοητεύει ποτέ!  

Μια ιστορία ενός μεγάλου έρωτα ανάμεσα σε δύο μοναδικές προσωπικότητες, την Κλοτίλδη και το Φιλιμάριο, που αναμφισβήτητα είναι οι πιο πεισματάρηδες χαρακτήρες που έχετε συναντήσει.  Ο Τζοβάνι Γκουαρέσκι αν και έγραψε αυτό το βιβλίο το 1942, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύνολο ηρώων τόσο διαφορετικών και συναρπαστικών που όχι μόνο δε φθίνουν στο χρόνο, αλλά παραμένουν σύγχρονοι και ενδιαφέροντες δεκαετίες μετά.  Σε αυτό το βιβλίο θα βρείτε απαγωγές, ναυάγια, πειρατές, μια πανέμορφη κατάξανθη λαθρέμπορο οπίου, χιλιανούς στρατηγούς, κλοπές σιδηροδρομικών βαγονιών, μια ζάμπλουτη δισεκατομμυριούχο και μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για μια ιστορία αγάπης... 

Αθήνα: Εκδόσεις Αστάρτη, σελίδες 220, 1987, ISBN: 978-000-263-006-1 

Ο Φρόιντ στο Μανχάταν, Luc Bossi

Χρειάζεστε μυστήριο και αγωνία για να σας κρατήσει το ενδιαφέρον ένα βιβλίο; Τότε «ο Φρόιντ στο Μανχάταν» είναι κατάλληλο για σας. Ο συγγραφέας αναμειγνύει με φοβερή δεξιοτεχνία την ιστορική αλήθεια με τη μυθοπλασία και το αποτέλεσμα είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με φόντο τη Νέα Υόρκη στις αρχές του 20ου αιώνα. Ένας πλούσιος και διάσημος αρχιτέκτονας βρίσκεται δολοφονημένος στο σπίτι του στο Μανχάταν. Μοναδική μάρτυρας του φόνου είναι η νεαρή και όμορφη κόρη του, η οποία όμως δεν είναι σε θέση να δώσει πληροφορίες στην αστυνομία επειδή πάσχει από αμνησία. Την ίδια εποχή τυχαίνει να βρίσκεται στη Νέα Υόρκη ο γνωστός Βιεννέζος ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόιντ, μαζί με το φίλο και μαθητή του Καρλ Γιουνγκ. Οι δύο ψυχίατροι θα κληθούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εφαρμόζοντας στη νεαρή γυναίκα τη θεραπευτική μέθοδο της ψυχανάλυσης και θα βρεθούν έτσι αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας τους: να διεισδύσουν στην ψυχή ενός κατά συρροήν δολοφόνου.

Αθήνα: Εκδόσεις Καλέντης, 2010, σελίδες 447, ISBN: 978-960-219-156-9

Η Ξυπόλητη των Αθηνών, Φιλομήλα Λαπατά

Έχετε διάθεση για ένα μυθιστόρημα γεμάτο έρωτα, πάθος, μίση; Γρήγορο και καλογραμμένο; Αν ναι, σας προτείνουμε το "Η ξυπόλητη των Αθηνών". Με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους όλους γυναικείους, η Φιλομήλα Λαπατά καταφέρνει να περιγράψει άψογα το γυναικείο ψυχισμό σε κάθε στάδιο της ζωής μιας γυναίκας από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι που πεθαίνει. Η συγγραφέας μας ταξιδεύει στην κοσμοπολίτικη Αθήνα της Μπελ Επόκ που λίγο μοιάζει με τη σημερινή πρωτεύουσα, δίνοντας το στίγμα της τότε αθηναϊκής κοινωνίας. Μία ιστορία γεμάτη ιστορίες. Μην απορήσετε αν διαπιστώσετε ότι οι πρωταγωνίστριες του τότε δεν απέχουν πολύ από τη σύγχρονη Ελληνίδα. Ένα βιβλίο που θα εκτιμηθεί περισσότερο από αναγνώστε γένους θηλυκού, αφού στις σελίδες του θα συναντήσετε από την πιεστική μητέρα σας και την κουτσομπόλα γειτόνισσα μέχρι την καλύτερή σας φίλη. 

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 416, ISBN: 978-960-03-5102-6

Θρυλικές Ιστορίες, Αλέξης Σταμάτης

Να δεις πώς το λένε; Θρύλε, Θεέ, Ολυμπιακέ; Όταν είσαι γυναίκα και Παναθηναϊκός δεν υπάρχει κανένας, μα κανένας λόγος να διαβάσεις το "Θρυλικές Ιστορίες". Και όμως, όταν το υπογράφει ο Αλέξης Σταμάτης, είναι πρόκληση. Και δεν με απογοήτευσε. Δεν υπάρχει άντρας που να έχει αγοράσει έστω και μία φορά τον Πρωταθλητή ή να έχει κάτσει με τους φίλους του να δει τον Θρύλο και δεν ευχαριστηθεί αυτό το βιβλίο. Η ιστορία του Ολυμπιακού στο πέρασμα των χρόνων μέσα από μικρές ιστορίες γραμμένες από έναν γνήσιο οπαδό. Αν θέλετε να διαβάσετε για την ομάδα σας και παράλληλα να γλιτώσετε την γκρίνια από το έτερο ήμισυ ότι είστε συνέχεια με μία εφημερίδα στο χέρι, δεν υπάρχει καλύτερη λύση. 

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 184, ISBN: 978-960-03-5082-1

Eat Pray Love, Elizabeth Gilbert

Είστε σε διάθεση προσωπικής αναζήτησης; Πάνε όλα στραβά και έχετε ανάγκη να δείτε φως στο τούνελ; Αν ο νέος χρόνος σηματοδοτεί την επιθυμία σας να θέσετε νέους στόχους και προκλήσεις, αν ήρθε η ώρα να ασχοληθείτε με τον εαυτό σας και έχετε διάθεση για μια νέα αρχή τότε το “eat pray love” είναι ιδανικό για σας. Η Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ έχει γονατίσει στο πάτωμα του μπάνιου της κλαίγοντας με λυγμούς. Είναι τριάντα χρονών, είναι παντρεμένη, έχει ένα ωραίο σπίτι και με τον άντρα της προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί. Τίποτα απ' όλα αυτά όμως δεν είναι αυτό που θέλει. Ύστερα από ένα θυελλώδες διαζύγιο κι έναν εξίσου θυελλώδη ερωτικό δεσμό, νιώθει ερείπιο και συνειδητοποιεί πως είναι καιρός να κάνει το δικό της ταξίδι, αναζητώντας τρία πράγματα που της λείπουν: την απόλαυση, την πίστη και την ισορροπία...


Αθήνα: Εκδόσεις Μίνωας, 2008, σελίδες 471, ISBN: 978-960-69-9671-9