Μπαρ Φλωμπέρ, Αλέξης Σταμάτης

Πόσα μυθιστορήματα σας έχουν αρέσει τόσο ώστε να τα διαβάσετε πάνω από μια φορά; Λιγοστά. Και πόσα από αυτά κάθε φορά που τα ξαναδιαβάζετε ανακαλύπτετε κάτι καινούριο; Ελάχιστα.

Το «Μπαρ Φλωμπέρ» ανήκει και στις δύο παραπάνω κατηγορίες. Το είχα διαβάσει περίπου δέκα χρόνια πριν και με είχε εντυπωσιάσει, όμως, απορούσα αν θα ένιωθα το ίδιο και τώρα, που μεγαλώνοντας τα κριτήρια αλλάζουν. Η ετυμηγορία εξακολουθεί να είναι η ίδια: απλά υπέροχο.

Ένα μυθιστόρημα γρήγορο, με συνοχή και ροή. Με δυνατή δομή, χωρίς να μειώνει στιγμή το ενδιαφέρον του αναγνώστη και κυρίως χωρίς να τον κουράζει. Μια ιστορία ενός σαραντάρη που ψάχνει να βρει τι θέλει από τη ζωή του, μια ζωή που φαινομενικά μοιάζει καλή, αλλά κάτι της λείπει. Ένα ταξίδι αναζήτητης που διαδραματίζεται σε μερικές από τις πιο όμορφες και ενδιαφέρουσες ευρωπαϊκές πόλεις, με φόντο την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία, τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική.

Εν ολίγοις, ένα βιβλίο που αποκλείεται να απογοητεύσει τον αναγνώστη, ένα μυθιστόρημα που έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά να γίνει όχι μόνο best-seller, όπου έγινε, αλλά και διαχρονικό.

 

Κι όμως ανθίζει, Λία Μεγάλου- Σεφεριάδη

Όταν ξεκίνησα, είχα σκοπό να μην γράφω αρνητικές κριτικές, αλλά τελικά κάπως είναι ανέφικτο, μιας και μερικές φορές προκειμένου να δεις αν συμφωνείς με τις απόψεις και τα γούστα του άλλου, δεν φτάνει μόνο να ξέρεις τι σου αρέσει, πρέπει να γνωρίζεις και τι δε σου αρέσει. Το να ταυτίζεσαι με μια κακή κριτική είναι πολλές φορές εξίσου χρήσιμο όπως το να ταυτίζεσαι με μια καλή κριτική.

Νομίζω ότι είναι προφανές ότι το βιβλίο αυτό δε μου άρεσε. Ας αρχίσουμε ότι το οπισθόφυλλο είναι πολύ πιο δελεαστικό από όλο το μυθιστόρημα. Και ενώ καταλαβαίνω γιατί το έγραψαν έτσι, από την άλλη σου δημιουργεί απαιτήσεις, στις οποίες τελικά δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί το βιβλίο.

Μια γιαγιά μας διηγείται τη ζωή της, από την Κατοχή μέχρι το σήμερα αναμοχλεύεται όλη η ιστορία της Ελλάδας. Από τους Γερμανούς και τους Βούλγαρους μέχρι τη χούντα, τη μεταπολίτευση και τη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Και όλα αυτά ειπωμένα από μια απλή γυναίκα, που γνώρισε τα δύσκολα και τα εύκολα της ελληνικής κοινωνίας, που εργάστηκε σκληρά, που έμαθε στα πολλά και κατέληξε στα λίγα. 

Και ενώ θεωρητικά το βιβλίο αυτό είχε τα απαραίτητα συστατικά για να τα καταφέρει, ίσως μάλιστα παραείχε τα απαραίτητα συστατικά, κάτι στην πορεία δεν πήγε καλά. Δυστυχώς δεν μπορώ να το προσδιορίσω απόλυτα και να σας πω τι ήταν αυτό που με έκανε τελειώνοντάς το να νιώσω αδιάφορα.  Ίσως γιατί αυτή η ιστορία είναι ειπωμένη με έναν τρόπο που δεν την κάνει ξεχωριστή. 

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011, σελίδες 424, ISBN: 978-960-501-227-4

Ανεμώλια, Ζουργός Ισίδωρος

Είμαι στην ευχάριστη θέση να ενημερώσω το αντρικό κοινό ότι επιτέλους διάβασα ένα βιβλίο που θα το εκτιμούσε ιδιαιτέρως κάθε άντρας.

Η ιστορία είναι κλασική, μια αντροπαρέα ξεκινά ένα ταξίδι-απόδραση από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα. Εκεί οι σαρανταπεντάρηδες δραπέτες, που γνωρίζονται από το σχολείο θα βρεθούν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους και το παρόν τους, με την εξέλιξη που έχουν πάρει πια οι ζωές τους, με τα όνειρα και τους συμβιβασμούς που τους φύλαξε η μέχρι τώρα πορεία τους. Σ’ αυτό το ταξίδι οι αναδρομές στα παλιά γίνονται ένα με το σήμερα καριέρα, γυναίκες, γάμοι, παιδιά. Με τη φιλία τους ως συνδετικό κρίκο τόσα χρόνια, να έχει γερά θεμέλια ώστε να αντέχει σε όλα τα παραπάνω.

Με λίγα λόγια, αν σας καθήλωνε το σήριαλ «50-50», αυτή είναι μια πιο εκλεπτυσμένη και κουλτουριάρικη εκδοχή του και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν από την άλλη ξετρελαθήκατε με το «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά» του Μουρσελά, μπορεί να απογοητευτείτε λίγο με την «Ανεμώλια». Ωστόσο πόσο συχνά σας δίνεται η ευκαιρία να διαβάσετε ένα μυθιστόρημα γραμμένο από άντρα για άντρες;

Τώρα αν είστε γυναίκα, είναι ευκαιρία να ρίξετε μια κρυφή ματιά στον κόσμο των αντρών. Και δυστυχώς μην περιμένετε εκπλήξεις, ακόμα λατρεύουν να μας μισούνε ή μισούν που μας λατρεύουν. Ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο από τα δύο ισχύει.

Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2011, σελίδες 464, ISBN: 978-960-16-4111-9

Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Άλκη Ζέη

Είμαι στη δυσάρεστη θέση, να σας πω ότι όσον αφορά αυτή την  κριτική η αντικειμενικότητα πάει περίπατο...

Με αφορμή την επανέκδοσή του από τον εκδοτικό οίκο Μεταίχμιο, είπα να αναφερθώ στο πιο πολυδιαβασμένο μου βιβλίο, πάνω από είκοσι φορές το έχω διαβάσει και κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούριο.

Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω ότι στα αλήθεια είναι μια  περίεργη η επιλογή αυτή, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί νομίζω ότι οι περισσότεροι μάλλον θα το έχετε διαβάσει και όσοι δεν το έχετε διαβάσει ίσως να “χάσατε το τρένο”, ώστε να σας αγγίξει. Σε μια εποχή όπου η πολιτική, έχει χάσει κάθε νόημα, άντε εσύ να ταυτιστείς με ένα μυθιστόρημα γεμάτο πολιτικές αναφορές.

Ένα βιβλίο για την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την Αριστερά, την εξορία, για ιδανικά που κάπου χάθηκαν, για ζωές που σίγουρα χάθηκαν και πολύ φοβάμαι άδικα. Μια ιστορία που λέγεται μέσα σε ένα βαγόνι τρένου, με δεκάδες flash-backs. Ένα ταξίδι στην ιστορία της Ελλάδας και ενώ θα ευνοούσε το λυρισμό της πρότασης να γράψω για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, νομίζω ειλικρινά ότι σε αυτήν την περίπτωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι ούτε οι μεν θυμούνται ούτε οι δε μαθαίνουν.

Παρ' όλα αυτά, αν αυτό το βιβλίο καταφέρνει να είναι επίκαιρο, είναι γιατί μιλάει για πράγματα πολύ δικά μας, πολύ οικεία. Μπορεί οι αγώνες να μη δίνονται στο βουνό, αλλά μάχες ακόμα δίνονται απλώς για άλλα όνειρα, για άλλα ιδανικά.

Είμαι ευγνώμων που το έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο. Με βοήθησε να καταλάβω τον παππού μου που δε γνώρισα, τη γιαγιά μου που δεν διάλεξε τη ζωή που τελικά έζησε και τελικά με έκανε να καταλάβω, ότι δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα και είναι καλό να ξέρεις πότε να εγκαταλείπεις τη μάχη και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη από όλες.   

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011, σελίδες 399, ISBN: 960-501-224-3

Μακάρι να ήσουν εδώ, Ελιάνα Χουρμουζιάδου

Λένε να μην κρίνεις ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλο ή ένα δώρο από το περιτύλιγμά του και παρ’ όλο που έχουν δίκιο, κακά τα ψέματα σπάνια το τηρούμε, δυστυχώς. Κάπως έτσι ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο, χωρίς να μου γεμίζει το μάτι εξ αρχής, αλλά έπεσα τόσο έξω. 

Μου πήρε τρεις μόνο ώρες για να το διαβάσω, χωρίς κανένα διάλλειμα, γιατί απλά ήταν αριστοτεχνικά γραμμένο. Γλώσσα σύγχρονη και κατανοητή, ιστορία απλή, μα εξαιρετικά δομημένη, τόσες περιγραφές όσες χρειάζονται για να μπεις στον κόσμο της συγγραφέα και μια σειρά από εκπληκτικούς χαρακτήρες. 

Ένα βιβλίο που το νιώθεις οικείο αμέσως. Όταν το τελείωσα συνειδητοποίησα το ταλέντο αυτής της συγγραφέα. Έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο ιδιαίτερα διαφορετικό, ανάπτυξε χαρακτήρες για τους οποίους δεν μας έδωσε στιγμή στοιχεία από την εξωτερική τους εμφάνιση, δεν αναλώθηκε σε άσκοπες περιγραφές, αξιοποίησε εύστοχα τους διαλόγους, και κυρίως κατάφερε χωρίς να λέει πολλά, να πει τα πάντα.  Χωρίς να έχω ακριβή στοιχεία για τίποτα και όμως ήμουν σίγουρη για το πώς είναι οι ήρωες, πού μένουν, πώς είναι ντυμένοι και τι κάνουν ακριβώς. Αποφεύγοντας, λοιπόν, αρκετά από τα συνηθισμένα κλισέ, κατάφερε να γράψει ένα ενδιαφέρον βιβλίο.   

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί διαβάζοντας το θυμήθηκα ότι στα αλήθεια στην απλότητα κρύβεται πολλή μαγεία.


Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος, 2011, σελίδες 231, ISBN: 978-960-04-4187-1

Ένα όνειρο, δύο χρώματα, (The Help)Κάθριν Στόκετ

Ομολογουμένως είναι μεγάλο το ρίσκο για έναν συγγραφέα να γράφει ένα βιβλίο με ήρωες τόσο διαφορετικούς από τον ίδιο και ο κίνδυνος της αποτυχίας είναι πολύ μεγάλος.

Ωστόσο σ’ αυτή την περίπτωση νομίζω ότι λειτούργησε ευεργετικά. Η συγγραφέας είναι μια γυναίκα από το Μισισιπή που αποφασίζει να γράψει τις ιστορίες των μαύρων υπηρετριών που δουλεύουν για τις λευκές οικογένειες. Μια ιστορία με τρεις πρωταγωνίστριες που εκτυλίσσεται στο Τζάκσον, μια χαρακτηριστική πόλη του Νότου της Αμερικής, στη δεκαετία του ‘60με όλες τις αναμενόμενες προκαταλήψεις και το ρατσισμό να παίζει πρωταρχικό ρόλο.

Η Kathryn Stockett σκιαγραφεί υπέροχα τη συντηρητική κοινωνία του νότου και με το ότι δίνει βήμα και φωνή σε δύο μαύρες υπηρέτριες καταφέρνει να σοκάρει δείχνοντας τον αστικό μικροπρεπισμό και τη σεμνοτυφία της εποχής. Η «ανώτερη και άψογη» τάξη αρνείται να μοιραστεί το μπάνιο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δημόσια βιβλιοθήκη, το νοσοκομείο, αλλά είναι πρόθυμη να αφήσει τη διαπαιδαγώγηση και το μεγάλωμα των παιδιών της στα χέρια αυτών που τόσο υποτιμά και απεχθάνεται. Η απόλυτη ειρωνεία.

Μερικές φορές πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι κρυμμένα στο παρελθόν, ότι ο κόσμος έχει προοδεύσει, ότι τέτοια θέματα έχουν λυθεί μια και καλή, αλλά διαβάζοντας αυτό το βιβλίο αναρωτιέσαι, αν όντως έχουμε αλλάξει ή αν απλώς έχει αλλάξει το περιτύλιγμα και όχι αυτό που κρύβεται μέσα.

Αθήνα: Εκδόσεις Μίνωας, 2011, σελίδες 582, ISBN: 978-960-481-417-6

Τι σου είναι η αγάπη τελικά…, Αλκυόνη Παπαδάκη

Πρόσφατα σε μια διαμάχη μεταξύ φίλων χρειάστηκε να υπερασπιστώ την ελληνική λογοτεχνία και την αξία της, ομολογουμένως δεν ήταν εύκολο έργο, μιας και οι «αντίπαλοι» μου ζήτησαν να τους προτείνω βιβλία ικανά να τους αλλάξουν γνώμη.  Αποφεύγοντας τα πρωτοκλασάτα ονόματα, δύο συγγραφείς μού ήρθαν στο μυαλό, η μία ήταν η Αλκυόνη Παπαδάκη.

Πιστή στους αναγνώστες της κάθε χρόνο παρουσιάζει και μια καινούρια δουλειά. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει παραμείνει για καιρό στις πρώτες πωλήσεις και μπορεί κατά τη γνώμη μου να μην είναι το καλύτερο της, ωστόσο είναι ένα καλό βιβλίο. Οι ιστορίες της έχουν μια μοναδικότητα ισορροπούν υπέροχα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Η ελληνική κοινωνία και οικογένεια βρίσκεται πάντα στο στόχαστρο, με τους χαρακτήρες εντυπωσιακά καλά δουλεμένους. 

Ένα γυναικείο βιβλίο, αλλά όχι γυναικουλίστικο. Δύο δίδυμα κορίτσια αναγκάζονται να μεγαλώσουν χωριστά, γεγονός που τις σημαδεύει καθοριστικά. Δύο διαφορετικές πορείες, μα παράλληλες, μέχρι που η ζωή παίρνει τα ηνία και τις αναγκάζει να αλλάξουν.

Δεν έχει σημασία το στόρυ, σημασία έχει ότι αυτό που διαβάζεις σε αγγίζει, σε αγγίζει γιατί είναι αληθινό, γιατί μιλάει για πράγματα που σου είναι γνώριμα και οικεία, για συναισθήματα αυθεντικά. 

Αθήνα: Εκδόσεις Καλέντης, 2011, σελίδες 366, ISBN: 978-960-219-242-9

ΜΙΑ ΜΕΡΑ, Nicholls David

Όταν είσαι γυναίκα, έρχεται αναπόφευκτα κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες, ότι πια δεν είσαι νέα, ότι πια ακόμα και αν είσαι η μικρότερη της παρέας, είσαι και συ πολύ μεγάλη για να το κοκορεύεσαι και δεν εννοώ τη στιγμή που βλέπεις την πρώτη ρυτίδα. Πότε είναι, λοιπόν, αυτή τη στιγμή; Όταν διαβάζεις ένα λαβ στόρι, που έχει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να κλάψεις, αλλά εσύ πια δεν κλαις. Τότε καταλαβαίνεις για τα καλά ότι μεγάλωσες και ότι δεν είσαι δεκάξι. Οι άντρες δεν έχετε τέτοια θέματα, μένετε πάντα παιδιά!

Το «Μια μέρα» είναι η εικοσαετής σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας που «συναντιούνται» για πρώτη φορά την ημέρα της αποφοίτησής τους από το πανεπιστήμιο. Ο συγγραφέας σκαρφίζεται έναν έξυπνο τρόπο και έτσι τους «παρακολουθούμε» κάθε χρόνο την ίδια μέρα, 15 Ιουλίου, και βλέπουμε πώς περνάνε από την ξενοιασιά στην ωριμότητα, πώς μεγαλώνουν και αναλαμβάνουν τις ευθύνες της ζωής και πώς επιβιώνει η σχέση τους όλα αυτά τα χρόνια. 

Το βιβλίο παρ' όλο που έχει όλα τα απαραίτητα κλισέ για να θεμελιωθεί η ιδανική ιστορία αγάπης: το διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο μεταξύ τους, η πολιτικοποιημένη με τον πιο χαλαρό, η ιδεαλίστρια με τον οπορτουνιστή και μετά η σχέση τους που κινείται ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα τόσα χρόνια, όχι μόνο δε γίνεται βαρετό, αλλά ο συγγραφέας μάς χαρίζει ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο, με λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές για τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, που θα σας θυμίσουν και το δικό σας πέρασμα από εκείνη την εποχή. 

Με λίγα λόγια ένα ευανάγνωστο και ευχάριστο βιβλίο, μια κλασική ιστορία αγάπης με το μόνο μείον το γνωστό και αναπόφευκτο τέλος.

Αθήνα: Εκδόσεις Μίνωας, 2011, σελίδες 585, ISBN: 960-481-390-0

Τα Χάρτινα πουλιά, Ελένη Πριοβόλου

Οι βραβεύσεις γενικά είναι περίεργο θέμα και ειδικά στην Ελλάδα, που ο καλός λόγος δεν περισσεύει, το να βραβευτεί κανείς πάντα διχογνωμεί με τις κακίες και τις αδικίες να συνοδεύουν κάθε βραβευμένο. Προσωπικά, δε γνωρίζω  τίποτα ούτε για το πώς προτείνεται κάθε βιβλίο, ούτε για τη διαδικασία που ακολουθείται προκείμενου να βγει ο νικητής, δεν ξέρω τίποτα ούτε για τη φερεγγυότητα ή μη των διαγωνισμών, ούτε σκοπεύω να ασχοληθώ ποτέ. Αυτό, όμως, που μου αρέσει σίγουρα είναι ότι μόλις ένας συγγραφέας πάρει κάποια διάκριση όπως  Νόμπελ, Μπούκερ ή το δικό μας το Βραβείο Αναγνωστών από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, οι εκδοτικοί οίκοι σπεύδουν να επανεκδώσουν όλα τα βιβλία του «νικητή» και έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να διαβάσουμε μυθιστορήματα που δεν είχαν την τύχη να εκτιμηθούν εξ αρχής. 

Έτσι και τώρα, με αφορμή τη βράβευση της Ελένης Πριοβόλου για το «Όπως ήθελα να ζήσω» επανεκδόθηκε το «Τα Χάρτινα Πουλιά», τοποθετήθηκε στα πρώτα ράφια του βιβλιοπωλείου, το πήρα και το διάβασα απνευστί. Μια ιστορία για ένα αγόρι που περνάει από την παιδική ηλικία, στην εφηβεία και στην ενηλικίωση, η ανάγκη του να βρει πού ανήκει και να διεκδικήσει τα θέλω του.

Η περιγραφή μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι παρόλο που οι χαρακτήρες θα έπρεπε να ανήκουν στο παρελθόν, ήταν πιο σύγχρονοι από ποτέ, σαν να διάβαζα για μια οικογένεια του σήμερα, για την ελληνική κοινωνία του 2011 και όχι για μια Ελλάδα 40 χρόνια πριν. Αν αυτό είναι καλό ή κακό, το αφήνω στην κρίση του καθενός. Ωστόσο αν έπρεπε να το περιγράψω με μια λέξη, θα ήταν αληθινό. 

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011, Δεύτερη έκδοση, σελίδες 228, ISBN: 960-03-5270-4

I REMEMBER NOTHING and other reflections, Nora Ephron

Εντάξει, τελικά δεν είναι εύκολο να λες την άποψη σου για τα βιβλία που διαβάζεις. Το είχα φανταστεί ότι κάποια στιγμή δε θα μπορούσα να ανταποκριθώ, αλλά αυτό δεν το περίμενα. Θέλω να προτείνω πιο συχνά βιβλία, αλλά εδώ και δύο μήνες υπάρχει ένα ατελείωτο σερί, αδιάφορων στην καλύτερη, κακών στη χειρότερη, βιβλίων, που όπως καταλαβαίνετε δεν μπορώ να μπω καν στον κόπο να τα «θάψω». Αλλά όλα στη ζωή συμβαίνουν για κάποιο λόγο και έτσι βρίσκομαι τώρα στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι διάβασα ένα από τα πιο διασκεδαστικά και καλά βιβλία, που έχω διαβάσει ποτέ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για ένα βαθυστόχαστο βιβλίο, το οποίο θα αλλάξει την κοσμοθεωρία σας, πρόκειται για ένα βιβλίο όμως που θα σας διασκεδάσει, θα σας κάνει να γελάσετε και γενικά θα ευχαριστηθείτε την ανάγνωση του. Προσωπικά, το διάβασα απνευστί σε ένα απόγευμα και μου άφησε ένα συναίσθημα χαράς και ευφορίας, που μου θύμισε το πώς ένιωσα όταν για πρώτη φορά, διάβασα το «Μικρό Νικόλα».

Η συγγραφέας του είναι η Nora Ephron, σε πρώτη ανάγνωση μπορεί το όνομα να μη σας λέει κάτι, αλλά μπορώ να σας εγγυηθώ ότι την ξέρετε, μιας και είναι η σεναριογράφος από πολλές γνωστές κομεντί-κωμωδίες, όπως “When Harry Met Sally”, “You ‘ve  got email”, “July and Julia”. Το βιβλίο αποτελείται από μικρές αυτοτελείς ιστορίες, με αρκετά έντονο το στοιχείο της αυτοβιογραφίας, με κύριο άξονα των ιστοριών την αποδοχή του γήρατος, με ό,τι αυτό σημαίνει!

Το αρνητικό τώρα της υπόθεσης είναι δε θα το βρείτε μεταφρασμένο, οπότε ξεσκονίστε τα αγγλικά σας, δώστε παραγγελία στο βιβλιοπωλείο να σας το φέρουν, αλλά σε καμία, μα καμία περίπτωση μην το χάσετε. Έξυπνο γράψιμο, καυστικό χιούμορ και ένας τέλειος αυτοσαρκασμός. Ειλικρινά, δεν έχω λόγια…

London: Εκδόσεις Knopf Publishing Group , 2010, σελίδες 160, ISBN: 978-085-7520-15-9

1972 Το τελευταίο καλοκαίρι, Μουρατίδης Νίκος

Όταν δούλευα στη γκαλερί, είχαμε έναν πελάτη – συλλέκτη έργων τέχνης που πάντοτε επισκεπτόταν την εκάστοτε έκθεση μερικές ώρες πριν από τα επίσημα εγκαίνια της. Γνώριζα με μαθηματική ακρίβεια ότι αν τον ενδιέφερε η έκθεση που φιλοξενούσε η γκαλερί, θα εμφανιζόταν το πρωί με το που ανοίγαμε και θα καθόταν με την ησυχία του να δει όλα τα έργα και ίσως να αγοράσει κάποιο. Ένα πρωί, λοιπόν, ανήμερα των εγκαινίων ο καλλιτέχνης που πραγματοποιούσε την έκθεση ζωγραφικής είχε έρθει από νωρίς για κάτι τελευταίες λεπτομέρειες και ταυτόχρονα ήταν στην γκαλερί και ο συλλέκτης, όπου μας έλεγε ποιο θέλει να αγοράσει. Θεώρησα τότε σωστό να κάνω τις συστάσεις και καθώς πάω να τους συστήσω, ο πελάτης με σταματά και μου λέει διακριτικά ότι θα προτιμούσε να μην συστηθούνε, αν δε με πειράζει. Σαστισμένη, αλλά χωρίς πολλές επιλογές συμφώνησα. Εκείνος βλέποντας την αμηχανία μου και θέλοντας να με καθησυχάσει, μου εξηγεί ότι είναι πάγια πολιτική του να μην γνωρίζει τους καλλιτέχνες σε προσωπικό επίπεδο, γιατί μπορεί να απογοητευτεί και ότι προτιμά να τους «γνωρίζει» μέσα από τα έργα τους.  Μου πήρε πολύ καιρό να το καταλάβω, αλλά τώρα μπορώ να πω με πλήρη σιγουριά ότι έχει απόλυτο δίκιο.

 Τώρα, προς τι αυτή η εισαγωγή; Γιατί το βιβλίο αυτό το έχει γράψει ο Νίκος Μουρατίδης, ναι ναι, αυτός που νομίζετε ο κριτής του X Factor και ένα σωρό άλλων προγραμμάτων που ποτέ δε θα καταλάβω γιατί τα έκανε… Είναι μία από τις κλασικές περιπτώσεις που δεν πρέπει να γνωρίζεις τον καλλιτέχνη, γιατί αν δεν είχα διαβάσει και στο παρελθόν βιβλία του ή δεν ήξερα ότι έχει γράψει μερικές από τις πιο αγαπημένες μου ελληνικές σειρές και τον ήξερα μόνο από αυτά τα shows  δεν θα είχα αγοράσει ποτέ αυτό το βιβλίο.

Το «1972, το τελευταίο καλοκαίρι» είναι ο ορισμός του βιβλίου της παραλίας. Εύκολο, γρήγορο, με χιούμορ, ελαφρύ για να μην βαραίνει κι άλλο την τσάντα της θάλασσας, με καλή γλώσσα και μια συμπαθητική ιστορία. Υπάρχουν όλα τα κατάλληλα συστατικά για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο: ένας μεγάλος έρωτας, μια παρεξήγηση, ένα νησί και νιάτα. Στα αρνητικά θα έλεγα ότι το τέλος γίνεται από νωρίς προβλέψιμο και διακρίνεται και μια μικρή επανάληψη από το «Αθήνα- Θεσσαλονίκη».

Ωστόσο συμφωνώ απόλυτα με το οπισθόφυλλο  του βιβλίου: «Συχνά μνημονεύεται η φράση του Νίτσε «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Εδώ όμως ισχύει το «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μπορεί και να μας κάνει να σπάσουμε».

Αθήνα: Εκδόσεις Τετράγωνο , 2011, σελίδες 224, ISBN: 978-960-9505-16-1

Η Πρώτη Λέξη, Βασίλης Αλεξάκης

Χτυπάει το τηλέφωνο και η γυναίκα σας μόλις σας ενημέρωσε ότι την έπιασε τρέλα και άλλαξε τελείως τα μαλλιά της, χρώμα, κόψιμο, χτένισμα, τα πάντα... Μη μου πείτε ότι δεν αγχώνεστε; Όχι για το πως θα φαίνεται, αλλά τι πρέπει να πείτε και να κάνετε, αν δε σας αρέσει καθόλου αυτή η αλλαγή. Είναι αυτή η στιγμή που μετανιώνετε που δεν είχατε μαθήματα υποκριτικής και διπλωματίας στο σχολείο. Γιατί κακά τα ψέματα σε κανέναν μας δεν μας αρέσει να είμαστε αυτός που θα πει: "Μμ, δε μου αρέσουν καθόλου!"

Ε, εμένα αυτό το άγχος με πιάνει κάθε φορά που διαλέγω ένα βιβλίο, γιατί ειλικρινά δε θέλω να γράφω άσχημα πράγματα για τον κόπο και την έμπνευση του άλλου. Οπότε όταν η αλλαγή στη γυναίκα σας είναι τέλεια και η ανακούφιση μεγάλη, μιας και χαρούμενος της λέτε: "Αγάπη μου, είσαι κούκλα", εγώ αντίστοιχα πιάνω τον υπολογιστή και σας γράφω τρέξτε και αγοράστε το "Η πρώτη λέξη" του Βασίλη Αλεξάκη και η χαρά μου είναι απεριόριστη.

Πρέπει να ομολογήσω ότι τον παρακολουθώ πιστά αυτόν το συγγραφέα και μπορώ να πω ότι δεν με έχει απογοητεύσει, αλλά το τελευταίο του μυθιστόρημα με καθήλωσε. Καλό στόρυ, ενδιαφέρουσα πλοκή, ισχυροί χαρακτήρες και τόσες μα τόσες ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, καλή αρχή μιας και ο συγγραφέας αξιοποιεί με ενδιαφέρον τρόπο την πόλη στο μυθιστόρημά του, με ήρωες δύο αδέρφια προς τη δύση της ζωής τους.

Ο Μιλτιάδης είναι καθηγητής συγκριτικής φιλολογίας που διαπρέπει στο Παρίσι, ενώ η αδερφή του ζει στην Αθήνα φτιάχνοντας καλλιτεχνικές κατασκευές.   Δύο τελείως διαφορετικές πορείες ζωής που όμως έχουν κοινή αφετηρία και ένα κοινό αίνιγμα να λύσουν: ποια ήταν η πρώτη λέξη που ξεστόμισε ποτέ ο άνθρωπος. Εμείς τους παρακολουθούμε σε αυτή την αναζήτηση, μια δύσκολη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Αθήνα: Εκδόσεις Εξάντας, 2011, σελίδες 423, ISBN: 978-960-25-6696-1

Κυριακή, Αλέξης Σταμάτης

Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε τις συνήθειές μας, τις μικρές τελετουργίες. Παίζει η αγαπημένη σου ομάδα στο Champions League;

Εννοείται πως θες το έτερο σου ήμισυ σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την τηλεόραση, τους κολλητούς σου δίπλα, πίτσες ή σουβλάκια και μπίρες, μπίρες, μπίρες. Ήρθε η 20 του μηνός; Σαφώς και θες να ξεχυθείς στο περίπτερο και να αγοράσεις το νέο Elle, Vogue και ό,τι άλλο θα σε ενημερώσει για τα νέα trend, να πας για καφέ με τις κολλητές σου και να ξοδέψεις, θεωρητικά πάντα, μια αμύθητη περιουσία σε τσάντες και παπούτσια.

Όταν λοιπόν είδα ότι ο Καστανιώτης εκδίδει το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη ήταν ευκαιρία για τη δική μου τελετουργία. Κάθε φορά που ένας αγαπημένος μου συγγραφέας βγάζει νέο βιβλίο, πάω με ασύλληπτη χαρά στο βιβλιοπωλείο. Προμηθεύομαι το βιβλίο μου και πάω και στρογγυλοκάθομαι στην αγαπημένη μου καφετέρια. Βγάζω το βιβλίο από τη σακούλα και κοιταζόμαστε, αξιολογώ το εξώφυλλο, ζυγίζω το βάρος, εν ολίγοις γνωριζόμαστε. Και η ανάγνωση ξεκινά…

Και σας ρωτώ τώρα. Τι κάνετε όταν όχι μόνο δεν παίζει καλή μπάλα η ομάδα, αλλά ο καλύτερος παίχτης της χάνει γκολ σε κενή εστία; Και αντίστοιχα, ενώ έχετε ξοδέψει 20 ευρώ για όλα αυτά τα περιοδικά, συνειδητοποιείτε ότι είναι γεμάτα διαφημίσεις, glam events με τι φόρεσαν ένα σωρό δήθεν celebrities και ούτε ένα αξιόλογο άρθρο για το ποιες είναι οι προτάσεις για τη νέα σεζόν; Στην καλύτερη νιώθετε απογοήτευση. Έτσι και εγώ. Απογοητεύτηκα και ενώ είχα πει ότι θα γράφω μόνο για τα βιβλία που μου αρέσουν, δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Μιας και πραγματικά μου αρέσει πολύ αυτός ο συγγραφέας.

Το «Κυριακή» είναι να μυθιστόρημα που διαδραματίζεται την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009, την ημέρα των τελευταίων εθνικών εκλογών. Ένας πενηντάρης δημοσιογράφος γνωρίζει έναν εικοσάχρονο πιτσιρικά, όπου αποφασίζει να ξεμπλέξουν μαζί το κουβάρι μιας περίεργης ιστορίας, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να περάσουν όλη τη μέρα μαζί και εμείς να παρακολουθούμε αυτή την περίεργη διαδρομή, κατά την οποία ψυχογραφούνται οι δύο ήρωες στο παρόν και το παρελθόν.

Δεν ξέρω αν γίνομαι αυστηρή ή άδικη, όταν ισχυρίζομαι ότι κάθε φορά που ένας συγγραφέας προσπαθεί να γράψει για το πώς μιλάει ή σκέφτεται η νεολαία σήμερα, αποτυγχάνει. Είναι νομίζω η μοναδική φορά που μου πήρε πάνω από βδομάδα για να τελειώσω βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη. Η πλοκή ήταν αδύναμη, η εξέλιξη σε αρκετές περιπτώσεις προβλέψιμη και ήταν τόση η απογοήτευση μου.

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί ότι είναι πιθανό να είμαι πιο αυστηρή απ’ ότι σε άλλες περιπτώσεις, μιας και έχω πάντα παραπάνω απαιτήσεις από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Αλλά έτσι δε γίνεται πάντα; 

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011, σελίδες 336, ISBN: 978-960-03-5253-5

Η εκδίκηση του Πυθαγόρα, Αρτούρο Σανγκάλλι

Ίσως να έχετε κουραστεί με την πληθώρα των βιβλίων που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια και έχουν να κάνουν με θεωρίες συνομωσίας , νέες τεχνολογίες, μυστήρια φυσικής και μαθηματικών, και μάλλον έχετε δίκιο, γιατί πολλά από αυτά στα αλήθεια δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Όπως και να χει όμως η λεγόμενη σχολή του Dan Brown  καλά κρατεί  και έτσι υπάρχουν πολλά βιβλία που ακολουθούν την ίδια μανιέρα. Προσωπικά ούτε τα λατρεύω ούτε τα μισώ, θεωρώ ότι κάποια καταφέρνουν πολύ πετυχημένα να διατηρήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο, με αποτέλεσμα να είναι εύκολα στην ανάγνωση και σε πολλές περιπτώσεις να τα χαρακτηρίσω και ευχάριστα.

Αν, λοιπόν,  ευχαριστηθήκατε τον «Κώδικας Ντα Βίντσι», τότε  πιθανότατα θα σας αρέσει και αυτό εδώ το βιβλίο. Σας προειδοποιώ ότι έχει αρκετές αναφορές στα μαθηματικά και αυτό μπορεί ενδεχομένως είτε να σας κουράσει, είτε να σας παιδέψει.  Πέρα, όμως, από τις μαθηματικές αναφορές και τα «ανώτερα μαθηματικά», αυτό το βιβλίο θα σας μυήσει στην κοσμοθεωρία του Πυθαγόρα και αυτό ειλικρινά είναι μαγικό.  Θα ανακαλύψετε πόσα λίγα ξέρετε για αυτό το φιλόσοφο, μιας και ο συγγραφέας έχει πραγματοποιήσει μια πολύ καλή έρευνα για το έργο και τη ζωή του. Πώς θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι  ο Πυθαγόρας πίστευε στη μετενσάρκωση και στα ζώδια, όχι ακριβώς όπως εμείς, αλλά πίστευε;  Ειλικρινά, είναι κρίμα που τον μνημονεύουμε μόνο όταν πρέπει να υπολογίσουμε την υποτείνουσα ενός ορθογωνίου τριγώνου.

Κάθε βιβλίο που μας οδηγεί  σε νέα μονοπάτια, που διευρύνει τους ορίζοντες μας και μας ωθεί στο να πάμε σε εκείνους τους τομείς των βιβλιοπωλείων που μέχρι πρότινος τούς προσπερνούσαμε στα γρήγορα, έχει ιδιαίτερη αξία και για μένα αυτό ήταν ένα τέτοιο βιβλίο.  

Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2011, σελίδες 304, ISBN: 978-960-16-3576-7

Δεσποινίς Πελαγία, Γιάννης Ξανθούλης

"Όταν εκδήλωσε την επιθυμία να βγάλει το Πανεπιστήμιο, η μάνα της παράτησε το παρηγορητικό της ύφος με τα πιπέρια του οίκτου και την πήρε από τα μούτρα: 'Βυζιά να βγάλεις και μάλιστα μεγάλα, για να σε προσέξει κανένας. Κι άσε τα πανεπιστήμια. Τι να τα κάνεις τα Μαθηματικά, όταν είσαι σανίδα μπροστά; Βυζιά να βγάλεις. Σου τα λέω ωμά αλλά με πόνο ψυχής, για να σε ξυπνήσω, Πελαγία μου...' "

Η δεσποινίς Πελαγία γεννήθηκε με το ένα πόδι κατά 7 εκατοστά κοντύτερο από το άλλο. Έξυπνη και ικανή, αλλά κατά το σύνηθες όπου φτωχός και η μοίρα του, αναγκάζεται να παρατήσει όλα τα όνειρά της για να στηρίξει την οικογένειά της και να μεγαλώσει τα αδέρφια της. Βυθίζεται σε μια άχαρη καθημερινότητα, μέχρι τη στιγμή που η ζωή αποφασίζει να αλλάξει ρότα και να φέρει τα πάνω κάτω.

Γέλασα, συγκινήθηκα, μα πάνω από όλα το ευχαριστήθηκα. Μια φανταστική ιστορία που κρύβει τόσες αλήθειες. Όποια και αν είναι η άποψη σας για τη ζωή, θα δικαιωθείτε. Μπορεί τελικά όλα εδώ να πληρώνονται, μπορεί ο καλός καλό να μην βρει, μπορεί η αχαριστία να περισσεύει, μα σημασία έχει πώς ο καθένας μας διαχειρίζεται τη ζωή του και τι κάνει με όλα τα "συστατικά" που του δίνονται στα χέρια του. Ελπίζω η "Δεσποινίς Πελαγία" να σας μαγέψει, όπως μάγεψε και εμένα.

Αφιερωμένο στην Αγγελική.

Αθήνα: Εκδόσεις Τόπος, 2010, σελίδες 352, ISBN: 960-6863-98-0

ΜΑΣΚΕΣ, Λεονάρδο Παδούρα

Καλοκαίρι του 1989, Κούβα και η ζέστη καθηλώνει τα πάντα. Ο υπολοχαγός του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Μάριο Κόντε, ενώ βρίσκεται στο στόχαστρο του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων, αναλαμβάνει μια περίεργη και ιδιαίτερη υπόθεση. Ένας νεαρός τραβεστί βρίσκεται δολοφονημένος κοντά στο ποτάμι. Ο πρωταγωνιστής καλείται να διαλευκάνει την υπόθεση με πολύ λεπτούς και διακριτικούς χειρισμούς, όταν διαπιστώνει ότι ο νεκρός είναι ο γιος ενός ευυπόληπτου διπλωμάτη. 

Ο Φιντέλ Κάστρο πρόσφατα παραδέχτηκε ότι για αρκετά χρόνια το κουβανικό κράτος ήταν πολύ σκληρό απέναντι στους ομοφυλόφιλους, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να στιγματιστούν, να διωχθούν ακόμα και να φυλακιστούν. Αυτή η δήλωση μου γέννησε δύο συναισθήματα, πρώτον ότι έστω και αργά - ακόμα και αν δεν αλλάζει κάτι - είναι ηθικά σωστό να παραδέχεται κανείς τα σφάλματά του και δεύτερον πόσο δύσκολο είναι να διαφέρεις και τι αγώνα πρέπει να κάνεις για να γίνει αποδεκτή η διαφορετικότητά σου. 

Μέσα από μια αστυνομική ιστορία, ο συγγραφέας καταφέρνει όχι μόνο να αποτυπώσει την κουβανική κοινωνία, αλλά και να μας περιπλανήσει στην ομοφυλοφιλική κοινότητα της χώρας του. Ο τίτλος του βιβλίου δεν είναι καθόλου τυχαίος. Όλοι φοράμε «μάσκες» προσπαθώντας να κρύψουμε ό,τι δεν μας αρέσει και το ερώτημα είναι τι κάνουμε όταν αυτές πέσουν.

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 256, ISBN: 978-960-03-5159-0

Ληξιπρόθεσμα Δάνεια, Πέτρος Μάρκαρης

Πρέπει να ομολογήσω ότι, γενικά, μου αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα μιας και αυτός ο αγώνας ταχύτητας του να προλάβεις να καταλάβεις ποιος είναι ο δράστης πριν το αποκαλύψει ο συγγραφέας μού φαίνεται άκρως συναρπαστικός.

Σε αυτό το βιβλίο, ο αστυνόμος Χαρίτος, τον οποίο είχαμε συναντήσει και στο "Παλιά, πολύ παλιά", καλείται να ξεδιαλύνει μια σειρά από φόνους στην Αθήνα του σήμερα. Ο δολοφόνος επιλέγει πολύ προσεχτικά τα θύματά του, τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με το τραπεζικό σύστημα, με δάνεια και οφειλές, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα αίσθημα συμπάθειας προς το πρόσωπό του. Παράλληλα, η πρωτεύουσα κατακλύζεται από αφίσες και αυτοκόλλητα που προτρέπουν τον κόσμο να μην πληρώνει τις δόσεις των καρτών και των καταναλωτικών δανείων στις τράπεζες.

Ωστόσο, με την Ελλάδα στο επίκεντρο της επικαιρότητας το έργο της αστυνομίας αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα και ο Χαρίτος πρέπει να δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά.

Αθήνα: Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2010, σελίδες 428, ISBN: 978-960-336-5778

 

Το χαστούκι, Χρήστος Τσιόλκας

Σάββατο μεσημέρι μαζεύεται μια παρέα φίλων, γύρω στα σαράντα, με τα παιδιά τους  για το κλασικό μπάρμπεκιου, και όλα μοιάζουν ειδυλιακά μέχρι τη στιγμή που ένας μπαμπάς χαστουκίζει ένα ξένο παιδί.  Ο συγγραφέας επικεντρώνεται σε οχτώ πρόσωπα μέσα από τα οποία μάς μεταφέρει τον αντίκτυπο του χαστουκιού και την αναγκαιότητά  τους να πάρουνε θέση απέναντι σε αυτή την πράξη.

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό κείμενο, που αποτυπώνει με έντονο ρεαλισμό τις ανθρώπινες σχέσεις του σήμερα και την ανάγκη του κάθε ατόμου να βρει την ισορροπία ανάμεσα στους ρόλους που επιβάλεται να φέρει εις πέρας. Ξέρετε, το γνωστό προφίλ που πια δεν έχει φύλο: ευκατάστατος/η και επιτυγχημένος/η επιχειρηματίας, καλός γονιός, σωστός νοικοκύρης και οικογενειάρχης, η ψυχή της παρέας και  φοβερός εραστής. Αυτό το προσπαθώ να είμαι τέλειος σε όλα, αλλά τελικά όλα γίνονται μισά. 

Μου άρεσε που διάβασα για την αυστραλιανή κοινωνία και  για τη δυσκολία της πολυπολιτισμικότητάς της μέσα από τη ματιά ενός Ελληνοαυστραλού, που δε στέκεται μόνο στους Έλληνες μετανάστες. Ωστόσο, ο έντονος κυνισμός του συγγραφέα με έκανε να αναρωτηθώ αν το να διατηρούμε εξωσυζυγικές σχέσεις, να καταφεύγουμε στο αλκοόλ  με την πρώτη ευκαιρία και να νιώθουμε τύψεις κάθε φορά που κάνουμε την αυτοκριτική μας είναι μονόδρομος.   

Αθήνα: Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 2010, σελίδες 656, ΙSΒΝ: 978-960-410-623-3

Η συμφωνία των ονείρων, Νίκος Θέμελης

Αναρωτιέμαι, υπάρχει άραγε έστω μία ελληνική οικογένεια που δεν έχει μία δεσποτική γιαγιά; Ξέρετε, αυτό το είδος της γιαγιάς που καθορίζει τις ζωές όλων των υπολοίπων, που ο λόγος της είναι διαταγή και που παρ' όλο οι προθέσεις της είναι για το καλό της οικογένειάς της, κάποιος σίγουρα κάποια στιγμή έχει δεινοπαθήσει εξαιτίας της. Φανταστείτε, λοιπόν, μια τέτοια γιαγιά, όπου εκτός των άλλων, είναι ένας ζωντανός ονειροκρίτης και όλες οι αποφάσεις και ενέργειές της εξαρτώνται από τα όνειρά της. Στις εκδοχές τεσσάρων ονείρων της διαβάζουμε την ιστορία μιας ολόκληρης οικογένειας στην Μεταπολεμική Ελλάδα.

Στο βιβλίο περιγράφεται όλη η ελληνική κοινωνία της επαρχιακή πόλης, η καθημερινότητά της, οι συνήθειές της και οι προκαταλήψεις της. Οι αριστεροί, οι δεξιοί και η νέα γενιά που έπεται και έχει ανάγκη για ένα καλύτερο μέλλον. Καλογραμμένο, πλούσιο σε τοπικούς ιδιωματισμούς, αλλά με μια όχι τόσο δεμένη πλοκή που ίσως να σας απογοητεύσει για ένα βιβλίο του Νίκου Θέμελη, μιας και ο αναγνώστης, καλώς ή κακώς, έχει απαιτήσεις από έναν τόσο καλό συγγραφέα. 

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2010, σελίδες 312, ISBN: 960-501-060-7      

      

Τα σακιά, Ιωάννα Καρυστιάνη

Προχθές ήμουν στο ταμείο στο σούπερ μάρκετ και ενώ έβαζα τα πράγματά μου στο καρότσι μου, η ταμίας ρωτάει την επόμενη στη σειρά τι κάνει και πώς τα περνάει, για να πάρει ως απάντηση ότι τρέχει κάθε μέρα στο νοσοκομείο, η κατάσταση του άντρα της χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, τα έξοδα τρέχουν, εν ολίγοις ένα σωρό δυσάρεστα νέα. Ακούγοντας όλα αυτά ξαφνικά μου φάνηκα μια χαρά. Έτσι θυμήθηκα το τελευταίο βιβλίο της Καρυστιάνη, συνειδητοποιώντας ότι τελικά όλοι μας έχουμε τα "σακιά" μας τα οποία για τον καθένα μας φαίνονται ασήκωτα, μέχρι να τα συγκρίνουμε με των αλλωνών.

Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το βιβλίο της Καρυστιάνη μου φάνηκε δύσκολο, λιγάκι μαύρο και ψυχοπλακωτικό, κρύβει όμως πολλές αλήθειες. Η ιστορία μιας οικογένειας, μία μητέρα που κάνει τα πάντα για το παιδί της, ένας πατέρας που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, η μεταξύ τους σχέση που έχει χαθεί και ένας γιος που κάπου στη διαδρομή πήρε λάθος μονοπάτι. "Τα σακιά" είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, γρήγορο και ευανάγνωστο, στο οποίο η συγγραφέας του παραθέτει ένα ψυχογράφημα, καταφέρνοντας να κρατήσει αποστάσεις από το δύσκολο θέμα που πραγματεύεται, δείχνοντάς μας ότι το "κακό" δε συμβαίνει μόνο στο γείτονα και ότι η "νέμεσις" είναι πολύ υποκειμενικό θέμα.  

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010, σελίδες 368, ISBN: 978-960-03-5129-3

•