Τα παιδιά του Κάιν, Νίκος Παναγιωτόπουλος

Λένε να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία και η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν είναι κακή συμβουλή.

Άρχισα να διαβάζω τα «Παιδιά του Κάιν» γνωρίζοντας λίγα για το Νίκο Παναγιωτόπουλο ως σεναριογράφο και ελάχιστα ως συγγραφέα. Οι πρώτες σελίδες έφυγαν σαν νερό, με την πλοκή και τη δομή του βιβλίου να είναι ενδιαφέρουσα και συμπαγής. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα νησί του Ιονίου με πρωταγωνιστές μια παρέα σαραντάρηδων που συναντιέται ύστερα από πολλά χρόνια. Μια παιδική παρέα που χάθηκε στο χρόνο, αλλά που τώρα ξανασυναντιέται για να θυμηθεί και να νοσταλγήσει τα νιάτα τους.  Όπως βέβαια είναι αναμενόμενο πολλά από τα όνειρά τους δεν μπόρεσαν ποτέ να γίνουν πραγματικότητα και οι συμβιβασμοί που χρειάστηκαν να κάνουν ήταν περισσότεροι από ό,τι υπολόγιζαν. Τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί έκπληξη και αυτό που επιτυχώς παρουσιάζει το βιβλίο είναι ότι μερικές φορές απομακρυνόμαστε από αυτούς που μας ξέρουν καλύτερα για τον απλούστατο λόγο γιατί μας θυμίζουν έντονα ό,τι δεν γινάμε, σε ό,τι αποτύχαμε και κυρίως τις αλλαγές που αναγκαστήκαμε να υποστούμε.

Η αίσθηση που μου άφησε αυτό το βιβλίο είναι σαν ο συγγραφέας το έγραψε φοβούμενος ότι μπορεί να είναι το τελευταίο του. Τα είπε όλα, τα στρίμωξε όλα με αποτέλεσμα να χάσει λίγο από τη μαγεία που θα μπορούσε να έχει.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ, Nicholls David

Όταν είσαι γυναίκα, έρχεται αναπόφευκτα κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες, ότι πια δεν είσαι νέα, ότι πια ακόμα και αν είσαι η μικρότερη της παρέας, είσαι και συ πολύ μεγάλη για να το κοκορεύεσαι και δεν εννοώ τη στιγμή που βλέπεις την πρώτη ρυτίδα. Πότε είναι, λοιπόν, αυτή τη στιγμή; Όταν διαβάζεις ένα λαβ στόρι, που έχει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να κλάψεις, αλλά εσύ πια δεν κλαις. Τότε καταλαβαίνεις για τα καλά ότι μεγάλωσες και ότι δεν είσαι δεκάξι. Οι άντρες δεν έχετε τέτοια θέματα, μένετε πάντα παιδιά!

Το «Μια μέρα» είναι η εικοσαετής σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας που «συναντιούνται» για πρώτη φορά την ημέρα της αποφοίτησής τους από το πανεπιστήμιο. Ο συγγραφέας σκαρφίζεται έναν έξυπνο τρόπο και έτσι τους «παρακολουθούμε» κάθε χρόνο την ίδια μέρα, 15 Ιουλίου, και βλέπουμε πώς περνάνε από την ξενοιασιά στην ωριμότητα, πώς μεγαλώνουν και αναλαμβάνουν τις ευθύνες της ζωής και πώς επιβιώνει η σχέση τους όλα αυτά τα χρόνια. 

Το βιβλίο παρ' όλο που έχει όλα τα απαραίτητα κλισέ για να θεμελιωθεί η ιδανική ιστορία αγάπης: το διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο μεταξύ τους, η πολιτικοποιημένη με τον πιο χαλαρό, η ιδεαλίστρια με τον οπορτουνιστή και μετά η σχέση τους που κινείται ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα τόσα χρόνια, όχι μόνο δε γίνεται βαρετό, αλλά ο συγγραφέας μάς χαρίζει ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο, με λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές για τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, που θα σας θυμίσουν και το δικό σας πέρασμα από εκείνη την εποχή. 

Με λίγα λόγια ένα ευανάγνωστο και ευχάριστο βιβλίο, μια κλασική ιστορία αγάπης με το μόνο μείον το γνωστό και αναπόφευκτο τέλος.

Αθήνα: Εκδόσεις Μίνωας, 2011, σελίδες 585, ISBN: 960-481-390-0